Irati Inorizaren lana ikus-saiakeraren eta ekosistema artistikoen eraikuntzaren arteko eremu batean kokatzen da. Testuinguruaren harremanen bidez, jarrera hartuz, eztabaida sortzen du gizabanakoa eta bere nortasuna, indibiduala zein kolektiboa, aldatutako gizarte batean eraikitzeari buruz.
Ikerketaren eta bere testuinguruaren eta irudietako itzulpenaren arteko erlaziora hurbiltzen da. Espazioari buruz dituen lankidetza-harremanen emaitza ez da narrazio bat, baizik eta irudi- eta testu-gorputz bat, kultura garaikidearen funtsezko bi alderdi agerian uzten dituena: egoera jakin baten konplexutasuna eta irakurketa bakarrera mugaezintasuna, eta irudi batek duen gaitasuna, ez egoera bat irudikatzeko, baizik eta geure eraikuntza aztertzen laguntzeko.
Bestalde, elkarrizketa gisa sortutako proiektuak dira, testuinguru arautzaileen artean jardun artistiko kolektiborako aukerak ezartzen saiatzen direnak.
Artea eguneroko miaketan laguntzen dion elementutzat hartzen du, eta testuinguruaren bizikidetza deszifratzen laguntzen dio. Michel Foucaulten (El sujeto y el poder, 1988) “Los modos en que los personas se transformforman a sí mismos en sujeto” edo “El sujeto está dividido en su interior como dividido de los otros” bezalako erreferentziak erabiltzen ditu oraina, espazioa eta unea mugiarazten dituen bultzada gisa. Zatikatzeko, errepikatzeko eta jolasteko estrategiak erabiltzen ditu piezak sortzeko, bereziki bideo-performatikoak, errealitatearen sorburuan sortzen direnak, modu poetikoan.
Gaur egun, bere lanbide-heziketa garatzea du helburu, etengabeko autodidaktismoarekin osatutako lan praktikoaren bidez. Era berean, ikerketa artistikoarekin jarraitu nahi du, artea komunikazio- eta ezagutza-tresna gisa egiaztatzeko proiektuak eginez; izan ere, bizikidetza, esplorazioa eta koelaborazioa ezinbesteko elementuak dira. Gizakiak arteari buruz dituen begirada desberdinetatik ikasten jarraitzea ahaztu gabe.
Irati Inoriza (Balmaseda, 1992). Euskal Herriko Unibertsitatean Artean graduatua (2015), bere prestakuntza osatzen du Brnoko Tomáque Ruller-ek zuzendutako Performance Estudioan (2013-2014). Bere lana ikus-saiakeraren eta ekosistema artistikoen eraikuntzaren arteko eremu batean kokatzen da. Testuinguruaren harremanen bidez, jarrera hartuz, eztabaida sortzen du gizabanakoa eta bere nortasuna, indibiduala nahiz kolektiboa, aldatutako gizarte batean eraikitzeari buruz. Espazioari buruz dituen lankidetza-harremanen emaitza ez da narrazio bat, baizik eta irudi- eta testu-gorputz bat, kultura garaikidearen funtsezko bi alderdi agerian uzten dituena: egoera jakin baten konplexutasuna eta irakurketa bakarrera mugaezintasuna, eta irudi batek duen gaitasuna, ez egoera bat irudikatzeko, baizik eta geure eraikuntza aztertzen laguntzeko. Horretarako, zatikatzeko, errepikatzeko eta jolasteko estrategiak erabiltzen ditu piezak sortzeko, bereziki bideo-performatikoak, errealitatearen aurrean forma poetikoarekin jaiotzen direnak.