En el quinto día de los VI. Encuentros con la Investigación Enriko Masak y Hasier Goikolea Revilla compartirán con los asistentes los resultados de sus trabajos de fin de Máster en Investigación y Creación en Arte de la Facultad de Bellas Artes en la Universidad del País Vasco (UPV-EHU).
Entrada libre hasta completar el aforo.
VI. ENCUENTROS CON LA INVESTIGACIÓN
16 de mayo, 19:15h, Art House Zinema.
Enriko Masak
“Capa neuropsíquica en la escultura”.
Una de las cuestiones principales en la neuroestética es el modelo de la consciencia escultórica. La investigación contemporánea todavía ha tratado muy poco los temas entorno la forma y su efecto al sujeto. La rama escultórica de la neuroestética indaga los mecanismos de Arte usando las herramientas fisiológicas, filosóficas, semióticas, clínicas etc. Los ladrillos de la conciencia se ven más evidentemente en el Arte hecho en los albores de la humanidad. Así igual de válidas son las deficiencias cerebrales como punto de referencia. El toque científico puede revelar perspectivas inhabituales; la cuestión en el contexto de la Ciencia reside en que ¿qué añade o sabe la Ciencia de la estructura y del comportamiento simbólico en el Arte? ¿Hay algo en la escultura que nos afecta en el nivel más básico? Esta condición que estuviera compartida entre el Arte contemporáneo y el Arte prehistórico nos permite sacar conclusiones sobre el comportamiento escultórico.
Hasier Goikolea Revilla
“Horizontal”.
Lurra eta zerua banatzen dituen lerro horizontalean dago nire aitaren herria.
Azken urteetan Bilbo asko aldatu den arren, Matadeónek ez du denborarik. Bost hilabete hauetan ez da ia aldatu, baina dena aldatu da.
Enarak urtero legez etorri dira etxeko portaloira eta husik zegoen kabia okupatu dute berriro. Orain obratan dabiltza, gu bezala.
Goizean goiz irten eta mokoan buztin apurra edo laztoa dutela bueltatzen dira hegan. Behin eta berriro, zerua gurutzatuz.
Gure mendi arteko zeruak baino handiagoak gogoratzen ditut leonekoak.
Lehen, txikia nintzenean, erleak korralean genituen, gure ondoan. Hiru urterekin enjanbrera hurbildu eta atzamarra zuloan sartzea ideia ona zela pentsatu nuen.
18 ziztadaren ostean, ikasi dut. Batzuetan errealitatera hurbiltzeko hobeto dira lente eta kamarak, gorputz biluziarekin larregi hurbildu ezkero posible delako bizia galtzea.
Orain makaldien ondoan daude erleak, etxetik kilometro eskasera eta lehen aldiz lagundu dut aita ezti bila. Traje berri bat erosi du espresuki niretzako.
Etxera hurbiltzea aitarengana hurbiltzeko modu bat izan da.
Berrogei urte baino gehiago daramatza Bilbon, baina berarentzat, ahal duen oro herrira bueltatzea, etxera bueltatzea bezalakoa da. Urte osorako berakatzak landatzen ditu orain.
Aitaren etxea defendatu beharko banu, bideoz grabatuko nuke zuei erakusteko.
Errealitatea den bezalakoa harrapatzea ezinezkoa dela ikusita, errealitate bat sortu nahi izan dut oraingoan.
Errealitate hori pasa da eta geratu den gauza bakarra, irudi eta soinu multzo hau da. Forma konkretu bat daukan artefaktoa. Fikzio bat baino faltsuagoa den dokumental bat sortu nahi izan dut errealitatera hurbiltzeko. Ezeren metafora ez den pelikula bat jarri nahi izan dut zure eta nire artean.
Ikertzea bizitzea ere izan daitekeela ikasi dut.
Matadeonen inguruan ba daude gurearen moduko hainbat herri etxez osaturik. Edozein etxe izan zitekeen, baina gurea izan da. Norberaren etxea besteena ere izan daiteke batzuetan.
Oroimenerako lan egin dut, errezena ahaztea baita.